Početak 2026. godine donio je promjene na računima za komunalne usluge širom države. Regulatorna agencija za energetiku i regulisane komunalne djelatnosti (REGAGEN) potvrdila je nove tarifnike koji odražavaju stvarne troškove održavanja sistema. Dok su u nekim opštinama poskupljenja minimalna, u drugima je cijena vode u Crnoj Gori 2026 godine dostigla nivoe koji zahtijevaju pažljivo planiranje kućnog budžeta i racionalnu potrošnju u domaćinstvima.
Ove promjene rezultat su primjene stroge metodologije koja teži ka ekonomskoj održivosti sistema. Cilj je da se kroz realne cijene obezbijedi stabilno vodosnabdijevanje i smanje gubici na dotrajaloj mreži. Građani na računima sada jasnije vide podjelu na fiksni i varijabilni dio, što je direktna posljedica usklađivanja sa standardima u oblasti tretmana otpadnih voda, čime se osigurava dugoročna stabilnost i kvalitet usluge.
Geografske razlike u cijeni metra kubnog
Crna Gora ostaje podijeljena zona kada je u pitanju cijena vode, pri čemu primorske opštine i dalje prednjače po visini iznosa. U Budvi, Kotoru i Tivtu, varijabilni dio cijene za domaćinstva često prelazi granicu od 1,20 eura po metru kubnom. To je uslovljeno visokim operativnim troškovima, ali i potrebom za održavanjem sistema koji tokom ljetnje turističke sezone trpi ekstremna opterećenja zbog desetostrukog povećanja broja korisnika.
Nasuprot jugu, opštine na sjeveru države poput Bijelog Polja ili Pljevalja zadržale su znatno niže stope. Tamo se cijena po kubiku i dalje kreće u rasponu od 0,45 do 0,65 eura. Ipak, trend rasta je prisutan i u ovim krajevima. Razlog leži u započetim projektima izgradnje postrojenja za prečišćavanje otpadnih voda, čija se amortizacija i operativni troškovi postepeno moraju ugraditi u krajnji iznos koji plaća korisnik.
Struktura računa i uticaj fiksne naknade
Jedna od najčešćih pritužbi građana u tekućoj godini odnosi se na fiksni dio naknade. Bez obzira na to da li je potrošnja u nekom mjesecu bila nula, fiksni iznos se mora platiti. Ovaj dio računa pokriva troškove održavanja priključka i stalnu spremnost sistema. U 2026. godini, ovaj iznos varira od 1,50 do 2,80 eura, zavisno od opštine, što značajno utiče na male potrošače i vlasnike vikendica koji povremeno borave u objektima.
Povećanje efikasnosti naplate i smanjenje nelegalnih priključaka ostaju ključni prioriteti za vodovodna preduzeća. Smanjenjem gubitaka na mreži, koji u nekim gradovima i dalje prelaze 50 procenata, stvara se prostor za buduću stabilizaciju cijena. Građani koji redovno izmiruju obaveze često postavljaju pitanje opravdanosti poskupljenja, dok se istovremeno ogromne količine vode nepovratno gube u tlu zbog starih i dotrajalih cijevi.
Perspektive i kontrola potrošnje
Stanje na početku 2026. godine pokazuje da je cijena vode postala značajna stavka u mjesečnim izdacima. Iako su poskupljenja opravdana potrebom za modernizacijom infrastrukture, pritisak na kućna domaćinstva raste. Budući trendovi će najviše zavisiti od sposobnosti opština da saniraju gubitke na mreži. Bez smanjenja tehničkih gubitaka, teško je očekivati da će se spirala rasta cijena zaustaviti u narednim godinama.
Za korisnike, jedini način kontrole računa ostaje racionalna potrošnja i ugradnja savremenih mjernih uređaja. Kako se regulatorni okvir steže, odgovornost za resurs vode prelazi na relaciju pružaoca usluge i korisnika. Transparentnost koju nudi REGAGEN omogućava građanima da bar unaprijed planiraju troškove za svaki litar vode koji protekne kroz njihove slavine, čime se podstiče veća odgovornost prema resursima.
