Meksiko prolazi kroz period intenzivne ekonomske transformacije koja je rezultirala devetom uzastopnom godinom rasta primanja. Kombinacija agresivnih reformi savezne vlade i masovnog priliva stranih investicija u proizvodni sektor stvorila je pritisak na tržište rada. Ovakav razvoj situacije značajno je podigao kupovnu moć stanovništva i promijenio dinamiku poslovanja u jednoj od najvećih ekonomija Latinske Amerike.
Prema najnovijim podacima Instituta za socijalno osiguranje (IMSS) za januar ove godine, prosječna plata u Meksiku iznosi približno 19.000 meksičkih pesosa mjesečno (oko 950 eura). Ovaj iznos odnosi se na radnike registrovane u formalnom sektoru, dok su primanja u specijalizovanim granama poput auto-industrije i IT sektora često i dvostruko veća od nacionalnog prosjeka.
Uticaj novog minimalca u 2026. godini
Od 1. januara na snagu je stupilo novo povećanje minimalne zarade od 13 procenata. Opšta minimalna dnevnica sada iznosi 315,04 pesosa, što je dio strategije za smanjenje nejednakosti koju sprovodi administracija predsjednice Sheinbaum. U slobodnoj zoni na sjevernoj granici, zbog specifičnih ekonomskih uslova i blizine tržišta Sjedinjenih Američkih Država, minimalac je još veći i dostiže 440,87 pesosa po radnom danu.
Ovo povećanje direktno je uticalo na platne razrede u svim industrijama. Sindikati i poslodavci su tokom pregovora koristili novi minimalac kao polaznu tačku za reviziju kolektivnih ugovora. Stručnjaci ističu da je cilj države dostizanje nivoa primanja koji omogućava pokrivanje dvije osnovne potrošačke korpe, što se polako realizuje u većini urbanih centara širom zemlje, uprkos inflatornim pritiscima koji su pratili ovaj proces.
Regionalne razlike i uloga nearshoringa
Geografski položaj ostaje ključni faktor za visinu zarade. Sjeverne države poput Nuevo Leóna i Baja Californije bilježe najviše prosjeke zbog fenomena "nearshoringa" — premještanja proizvodnih kapaciteta globalnih kompanija iz Azije u Meksiko. Gradovi kao što je Monterrey postali su čvorišta visoke tehnologije gdje potražnja za kvalifikovanom radnom snagom konstantno gura plate naviše, često premašujući 25.000 pesosa.
Nasuprot tome, južni djelovi zemlje, poput Oaxace i Chiapasa, i dalje se oslanjaju na poljoprivredu i turizam, gdje su zarade tradicionalno niže. Ipak, veliki infrastrukturni projekti u tom regionu počeli su da smanjuju ovaj istorijski jaz. Tržište rada u Meksiku ostaje podijeljeno i na formalni i neformalni sektor, pri čemu više od 50 odsto zaposlenih i dalje radi izvan zvaničnih sistema, što značajno utiče na ukupnu statistiku.
Za crnogorske građane i investitore koji prate globalne trendove, meksičko tržište pruža uvid u to kako brza industrijalizacija može transformisati životni standard. Iako su troškovi stanovanja u Meksiko Sitiju i turističkim zonama poput Cancúna porasli, realna kupovna moć zaposlenih u formalnom sektoru je stabilnija nego prije decenije. Dalji rast zavisiće od globalne stabilnosti i energetske efikasnosti meksičke industrije.
